زنده یاد سعیدی سیرجانی روزی درزندان هوس «ارده» کرده بود. سعید امامی آنگونه که خودش میگوید یکی دوساعت در جنوب شهر به دنبال «ارده» بود تا خواست استاد را برآورده کند. خوردن «ارده» سیرجانی را دچار یبوست شدید کرد. همان زمان مصطفی پورمحمدی قائم مقام فلاحیان از محسنی اژهای فتوای قتل استاد را گرفته بود. شبی ــ آنگونه که در اعترافات سعید امامی آمده است ــ سعیدی سیرجانی را به خانه ای امن بردند. ده دوازده تن از بزرگان اطلاعات حاضر بودند. استاد سخت از نفخ شکم و دلدرد مینالید. یکی از برادران شیافی به سعیدی داد که این حلال مشکلات است. پیرمرد به دستشوئی رفت و دقایقی بعد وقتی به اتاق بازگشت چهره اش تیره شده بود و عرق بر پیشانی اش نشسته بود. لحظاتی بعد با همة جان فریاد کشید و بعد مثل جرقه بر آتش به جست و خیز برخاست. برادران با حرکات سعیدی شروع به دست زدن کردند. شیاف پتاسیم کارش را کرده بود. سعیدی فریاد میزد و بالا و پائین میپرید و خدا و ائمه اطهار را به یاری میطلبید و در مقابل برادران اطلاعات قهقهه میزدند و شعری را دم گرفته بودند. دقایقی بعد سعیدی فروافتاد. شکسته و ویران، و برادران شادمانه از مأموریتی که به انجام رسانده بودند، جسد بیجان او را به گوشه ای کشاندند و هاشمی دوربین درآورد و عکسی به یادگار گرفت.
در حقیقت سعیدی سیرجانی اولین قربانی سلسله قتلهایی بود که بعدها بهنام «قتلهای زنجیرهای» مشهور شد و هدف این کشتارها از میان برداشتن و حذف فیزیکی کلیه مخالفان دگراندیش، فارغ از نحوة فکر و طیف عقیدتی آنان بود.کارگزاران قتلگاه «عقیدتی ــ سیاسی» وزارت اطلاعات ایران انواع وسایل قتل و شکنجه را به روی زندانیان مبارز میآزمودند. از آن جمله گفته شد که «ایست» قلبی سعیدی سیرجانی به واسطة استفاده از شیاف پتاسیم بوده است که پس از مرگ هیچگونه اثری در بدن به جای نمیگذارد. با وجود این مسئولان قتلگاه، جسد سعیدی سیرجانی را هنگامی تحویل خانوادهاش دادند که از آنها سه تضمین به این صورت گرفتند:
1- تقاضای کالبدشکافی در پزشکی قانونی نکنند؛
2- در مراسم تشییع و تدفین جز نزدیکان درجه اول، آنهم حد اکثر ده تن، بیشتر شرکت نداشته باشند؛3- مجلس ترحیمی بطور رسمی منعقد نگردد.
